در گفتگو با پیر محمد ملازهی:

در زمینه گفتگوهای صلح با طالبان، آیا جمهوری اسلامی ایران نیز نقشی دارد؟
ملازهی: وقتی مذاکرات چهار جانبه است، آمریکائی ها نمی خواهند جناح پنجمی مانند ایران که صاحب نفوذ در منطقه است در چنین جریانی شرکت کند. چون در این نوع مذاکرات نفوذش را افزایش می دهد و بنابراین خیلی سخت است که اجازه بدهند ایرانی ها وارد این نوع جریانات شوند.
این موضوع به این معنا نیست که در آینده اگر مذاکرات به یک جایی برسد و اعضای شرکت کننده گسترش پیدا کنند و این مذاکرات به سطح کشورهای همسایه و کشورهایی که به نوعی در آن جا نفوذ دارند از ایران دعوت خواهند کرد تا بتوانند تضمینی از کشورهای همسایه به خصوص ایران، کشورهای آسیای مرکزی و حتی روسیه و نیز عربستان سعودی بگیرند.
 صحبت درباره این موضوع خیلی زود است، چون هنوز هیچ نشانه ی امیدوار کننده‌ایی بین طالبان و دولت مرکزی کابل پیش نیامده است که به اصطلاح گفت این مذاکرات مذاکراتی است که راه حل پیدا کنند. در این رابطه سوالات و ابهامات مهمی است؛ اگر به عنوان مثال شورای کویته صلح کند آیا جنگ در افغانستان تمام می شود یا خیر؟ آیا داعش جایگزین طالبان نخواهد شد؟ به اضافه این که طالبان تحت چه شرایطی حاضرند وارد یک معامله جدی با دولت کابل شوند؟
در این زمینه بحث هایی وجود دارد که طرح ژنرال پترائوس را عملیاتی کنند. در صورت عملیاتی شدن این طرح، مشکلات دیگری به وجود می آید. به این معنا که اگر مناطق پشتون نشین را در اختیار طالبان بگذارند آن موقع بحث اصلاح قانون اساسی مطرح خواهد شد. اگر بخواهند اصلاح قانون اساسی را انجام دهند همان چیزی است که شورای شمال خواهان آن است که تا به حال دولت وحدت ملی آن را نپذیرفته است، زیرا بعد از این که در کابل دولت وحدت ملی تشکیل شد و عبدالله عبدالله را به عنوان رئیس اجرایی انتخاب کردند، قرار بر این شد که قانون اساسی اصلاح شود و کشور به حالت نخست وزیری برگردد. یعنی مقام شورای اجرایی به مقام نخست وزیری برسد و نظام، پارلمانی شود و جای نظام متمرکزی که قدرت در دست رئیس جمهور است قرار بگیرد. به هر حال همه چیز ابهام دارد، یعنی این گونه نیست که تصور کرد به فوریت، پاکستانی ها با ورود طالبان به میز مذاکره موافقت کرده اند و جنگ در افغانستان تمام شود. بنابراین پیچیدگی های زیادی وجود دارد و نیاز به گفتگوهای بیشتری در این زمینه هست، اما گامی که در حال برداشته شدن است یک گام به جلو تصور می شود.

وحید قاسمی