در گفتگو با پیر محمد ملازهی:

این روزها بحث مذاکره با طالبان بار دیگر در افغانستان مطرح شده است، با توجه به این که پاکستان در طرح موضوع در شرایط کنونی نقش اصلی را دارد، نظر شما در مورد موفقیت مذاکرات چیست؟
ملازهی: در این رابطه پاکستانی ها به شکل جدی تری پای این مساله آمده اند که طالبان را ترغیب کنند تا وارد مذاکره با دولت کابل شوند.
در این تردیدی وجود ندارد که مذاکرات از جنبه‌ی دو کشور پاکستان و افغانستان خارج شده است. در این زمینه به دلایل متفاوتی دو کشور چین و آمریکا به هم نزدیک شدند با این هدف که در افغانستان تا آن جایی که امکان پذیر است، صلح و ثبات برقرار کنند. این اتفاق باعث شده دو کشور به هم نزدیک شوند تا طالبان به پای میز مذاکراه بیایند. منتهی صحبتی که در اینجا وجود دارد این است که الان با کدام گروه از طالبان می توان مذاکره کرد.
  طالبان به چند جناح تقسیم شده اند. بعد از مرگ ملاعمر تجزیه ای در طالبان پیش آمده و حتی بخشی از جناح ملا رسول جدا شده و به داعش پیوسته است و این جناح حتی با خود طالبان هم درگیر شده اند و برخوردهای خیلی جدی انجام می دهند. با این حال بعد از سفرهای صورت گرفته مانند سفر اشرف غنی به اسلام آباد و شرکت در اجلاسی که در خصوص افغانستان بود که در آنجا یک تفاهم به وجود آمد که پاکستان بایستی طالبان را تشویق به مذاکره کند و سپس ژنرال راحیل شریف به کابل رفت و در آنجا هم صحبت های خیلی جدی صورت گرفت و حتی وعده هایی داده شد، اما به هر حال واقعیت این است که اگر جریان شورای کویته وابسته به طالبان که احتمالا پاکستانی ها روی آن نفوذ بیشتری دارند به مذاکره حاضر شوند، بقیه‌ی گروه های جدا شده چه موضعی خواهند گرفت؟ این مساله‌ی است که جای تردید وجود دارد. در این رابطه پاکستانی ها نسبت به گذشته خیلی جدی ترند و می خواهند بخشی از طالبان که در اختیار آن ها است را به پای مذاکره بیاورند. در این خصوص تردیدی وجود ندارد و خیلی جدی هستند برای این که پشت سر این قضیه، آمریکا و چین قرار دارد. این دو کشور از پشتیبانان اصلی هستند. پاکستان نمی تواند اهداف و نظریات چین و آمریکا را به طور کلی در این زمینه نادیده بگیرد.

وحید قاسمی