تحليل و پرسش و پاسخ سياسي

یک روز پیش از برگزاری نشست ژنو2 «مارتین نسیرکی» سخنگوی سازمان ملل، با خواندن بیانیه «بان‌کی‌مون» دبیر کل این سازمان، درباره حضور ایران در ژنو2 گفت: بان‌کی‌مون به‌دلیل اظهارات علنی اخیر مقامات ایرانی ناامیده شد و دعوت از ایران برای شرکت در ژنو2 را پس گرفت.
دعوت همراه با تمجید از ایران و سپس پس‌‌گرفتن آن، موضوعی است که وزارت خارجه باید درباره آن توضیح دهد؛ اما درباره مسائل پیرامونی غیبت ایران در این نشست، می‌توان گفت: همان‌طور که حضور بدون پیش‌شرط ایران در این نشست می‌توانست مؤثر واقع شود، غیبتش هم می‌تواند تأثیر داشته باشد و چه‌بسا تأثیراتی بیشتر از آنچه که بر حضورش مترتب بود. آمریکایی‌ها تلاش می‌کردند ایران را با پذیرش پیش‌شرط محتوای ژنو 1 که حذف بشار اسد را دنبال می‌کرد، به ژنو2 دعوت کنند تا امتیازات خودشان را در برابر روسیه، چین و نمایندگان دولت سوریه افزایش دهند. غیبت ایران یعنی از دست رفتن یک امتیاز مهم آمریکا. روی دیگر از دست دادن این امتیاز، کم‌اعتباری نتایج این نشست است؛ زیرا نمایندگان دولت سوریه احتمالاً مباحث مربوط به حذف بشار اسد را نمی‌‌پذیرند و روس‌ها و حتی شاید چینی‌ها هم روی چندان خوشی به آن نشان ندهند و ایران هم که در آن نشست حضور نداشته، هیچ الزامی به پذیرش مصوبات آن ندارد و می‌تواند با حفظ مواضع مستقلش همچون گذشته و حتی با انگیزه بیشتر، سیاست‌هایش را در قبال سوریه دنبال کند. تروریست‌ها و حامیانشان پس از ناکامی مفتضح‌کننده در براندازی بشار اسد و تحمل شکست‌های مکرر مأیوسانه به این نتیجه رسیدند که با پرچم و سازوکار دیپلماسی به جنگ عرصه عملیاتی بروند، هر چند این روش در مواردی جوابگو و راه‌حل است؛ اما به نظر می‌رسد در وضعیت حاضر، سلاح کارآمدی در معرکه سوریه نیست؛ زیرا حکومت سوریه در میدان نبرد، دست برتر را دارد و ایران اسلامی با نقش بسیار تعیین‌کننده‌اش به جای حضور در جبهه دیپلماسی، به علت خوی استکباری آمریکا در جبهه مقابل قرار گرفته‌ که نشانه‌های واقعی‌اش به پیروزی نزدیک‌تر است و بنابراین باید برای پیروزی قطعی بیشتر تلاش کند. با این توضیح می‌توان به پیروزی از مسیر کوتاه‌تر امید داشت. ان‌شاء‌الله